Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016

Το όνειρο.

Στον ύπνο του την είδε εχθές κι έκαμε να μιλήσει :
το τι του τρώει την ψυχή να της αποκαλύψει.
Να πει για την αγάπη του, το κρίμα και σεβντά του, 
μα όλο του σβήνει η φωνή και κόβεται η μιλιά του.

Την βλέπει ξάφνου να γελά, να σκύβει την ματιά της
κι αέρας πιάνει μονομιάς που μπλέκει τα μαλλιά της,
τα χείλη ανοίγει μια ολιά και λέξεις σχηματίζει,
μα ο άνεμος όλο βοή τα λόγια της γυρίζει.

Και μένει αυτός να της ζητά εκεί λίγο να μείνει,
κι ας κάθε βράδυ τον κρατά και μέρα τον αφήνει.
Του φτάνει να 'ναι δίπλα του έστω και στ' όνειρό του,
να ανασάνει μοναχά σαν γέρνει στο πλευρό του.

Κι ας μην μιλούν, κι ας μην ζητούν αιτίες κι εξηγήσεις
ούτε στα "πώς" και στα "γιατί" να ψάχνουνε τις λύσεις.
Να είναι τη μια στην θάλασσα, στο γνώριμο ακρογιάλι,
την άλλη να ΄ναι σε βουνό, σε ό, τι ο νους εβάλη.

Να πάνε όπου δεν πήγανε, να πουν ότι δεν λέγαν,
τ' ανείπωτα και τα κρυφά που τις καρδιές εκαίγαν.
Να 'ναι ξανά απ' την αρχή όλα λευκή σελίδα
να τα μοιράσουν τα χαρτιά σε νέα θε παρτίδα.

Μα εκείνη άλλο δεν γελά, το βλέμμα της σηκώνει
και σαν ευθεία τον κοιτά, το όνειρο τελειώνει.
Δίχως μια λέξη να του πει,  δίχως να τ΄απαντήσει
ούτε σιμά του να βρεθεί μήπως και τηνε πείσει.

Σαν ξύπνησε ξεκίνησε παντού να τη γυρεύει,
όλους και όλα γύρω του για χάρη της παλεύει.
Μα κείνη πια δεν ήτανε παρά μες στο μυαλό του,
μια ύπαρξη ανυπόστατη που΄δε στο όνειρό του.

Και δεν την είχε τελικά ποτέ σφιχτά κρατήσει,
μήτε τα χέρια τους ποτέ τα είχανε αγγίξει.
Μόνο μια ιδέα ήτανε, σαν "θέλω" ξεχασμένο,
που μες στη μια την βραδιά τον είχε στοιχειωμένο. 

" Εκείνο 'κει το άπιαστο, το μακρινό κι ξένο
τ' αλλιώτικο, το μυστικό και απ' αλλού φερμένο.
Το ποθητό, το θελκτικό, τ' όνειρο των ονείρω
που ανελλιπώς λογίζομαι και σκιάζομαι μη φθείρω. "








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου