Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2016

Λέξεις και αρώματα.

Κάποιος πέρασε δίπλα μου εχθές
κι φορούσε τ' άρωμά σου.
Κείνη η γνώριμη μυρωδιά :
σιωπές κι οινόπνευμα.

Ούτε που το κατάλαβα 
πως είχα ξεκινήσει 
να τον ακολουθώ ανά βήμα.

Ούτε που το περίμενα
να σε νιώσω τόσο πολύ,
σαν να 'σαι ολάκερος σιμά μου.

Πάρε τ' άσπρο τώρα
κι έλα να καλύψουμε τα χρώματα 
προτού προλάβουνε να βγουν. 

Πάρε και πέντε-έξι σπίρτα
να μας βάλουμε φωτιά
προτού προφτάσω να μας θυμηθώ.

Εκείνος φταίει για όλα,
εκείνος και το άρωμα που έβαλε εχθές.

Ήξερε, 
το ξέρω πως ήξερε.
Δεν μπορεί να μην ήξερε.
Απαγορεύεται να μην ήξερε.

Φταίει.
Φταίει γιατί είχατε το ίδιο βήμα,
γιατί φορούσατε το ίδιο χρώμα,
γιατί η φωνή του ομοίαζε την δικιά σου εκπληκτικά.

Φταίει, 
άκου με που σου λέω.

Φταίει,
νομίζω το βλέπεις άλλωστε κι εσύ.

Φταίει,
σε παρακαλώ άσε με να ρίχνω κάπου τις ευθύνες.


Επίτρεψέ μου να μου κατηγορώ εκείνον,
τις μέρες που μου υπερασπίζομαι εσένα.







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου