Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2015

Sur les pensées.

Και τους κοιτάς γελαστός,
με ρυτίδες στο πλάι των βλεφάρων σου.
Και σε κοιτάνε και κείνοι- 
μα δεν σε είδανε, θαρρώ, ποτέ.
Δεν είσαι εσύ.
Δεν είσαι καν κοντά στο εσύ.
Έχεις απομακρυνθεί τόσο
που και ο ίδιος απορείς.
Ξέχασες. 
Τώρα ποιος να σου θυμίσει;

Και τους μιλάς γιομάτος θέρμη,
με φωνή σταθερή, με νέα βραχνάδα.
Και σου απαντούν και κείνοι- 
μ' αληθινά δεν σ' ακούσανε, θαρρώ, ποτέ.
Δεν είναι δική σου τούτη η λαλιά.
Ηχεί αλλιώτικη. 
Η προφορά σου ομοιάζει ξένη.
Απορώ, πιστεύεις αλήθεια
όλα τούτα που τους λες;
Άλλαξες.
Και τώρα ποιος να σε θυμίσει;

Τώρα ποιος να είναι εσύ;





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου