Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015

Ecce homo.

Σπασμένα τζάμια 
και εκκωφαντικός θόρυβος.
Αίμα-
αίμα παντού.
Κολλημένο σε πρόσωπα σβησμένα.
Στην βέρα που φοράει ο μπροστινός σου.
Δεν αναπνέει πια-
μα πού είναι όλοι;
Γιατί δεν βοηθάει κανείς;
Μάσκες.
Φοράνε μάσκες.
Από τι κρύβονται τα τέρατα, 
αναρωτιέσαι.
Κρατάς την ανάσα σου και κοντεύεις να σκάσεις.
Μα πρέπει να αντέξεις λίγο ακόμη.
Σε παρακαλώ,
λιγάκι μονάχα.
Μέχρι να ΄ρθει κάποιος να σε σώσει.
Αν σ' ακούσουν θα σε χάσω,
μην φύγεις,
μην μου φύγεις,
σε εκλιπαρώ.
Την αναπνιά σου δεν πρέπει ούτε να την υποψιαστούν.
Έτσι, σώπασε, 
ηρέμησε.
Εγώ είμαι εδώ.
Δεν είμαι σιμά σου μα σου κρατώ το χέρι.
Σ' αγαπώ.
Δεν σε γνώρισα ποτέ μου,
δεν ξέρω αν είσαι άνδρας ή γυναίκα,
δεν ξέρω τις σκέψεις σου πριν κοιμηθείς,
ούτε τ' όνειρό σου.
Ξέρω μονάχα πως σ' αγαπώ, σε σκέφτομαι και σε πονάω.
Να το θυμάσαι αυτό.
Μονάχος μας δεν είναι κανείς
όσο ζει στην σκέψη κάποιου άλλου.
Κι εσύ ζεις στην δική μου,
κι εσύ, κι ο διπλανός σου, κι ο απέναντι.
Στο λέω κι ας καλύπτει την φωνή μου η εξουσιαστική σιωπή του θανάτου.
Μην φοβηθείς, 
μ' ακούς;
Είμαι εγώ εδώ.
Κι ο διπλανός μου, κι ο απέναντι, και όλοι τους.
Είναι εδώ μαζί σου.
Πες το και στους άλλους.
Είμαστε εδώ,
μαζί σας.
Ησύχασε,
ηρέμησε,
μην κλαις.
Είμαστε εδώ.




( Ecce homo : Ιδέ ο άνθρωπος. - Πόντιος Πιλάτος. )













Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου