Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2015

Μου αρέσει το μπλε. Το ανοιχτό της θάλασσας στα ρηχά και το σκοτεινό τ' ουρανού σαν νυχτώνει. Και οι ενδιάμεσες αποχρώσεις του καλές είναι. Και το καφέ είναι ωραίο χρώμα - αυτό μου θυμίζει σελίδες βιβλίου, σοκολάτα και ξερά φύλλα, ανάλογα με την απόχρωσή του. Μου αρέσει και η μυρωδιά απ´ τα πρωτοβρόχια κάθε φθινόπωρο. Είναι ανακατωμένος χειμώνας με μια δόση καλοκαίρι. Μεταίχμιο. Περίεργη λέξη, ιδιαίτερη. Απ´ αυτές που ψιθυρίζεις σιγανά σαν τις ακούς μπας και τις καταλάβεις καλύτερα. Και τα ονόματα μερικές φορές μπορούν να φανούν περίεργα. Λες κι ο τάδε ή ο δείνα είναι ο μόνος, ενώ όλοι οι άλλοι είναι συνονόματοί του. Εκείνοι έρχονται μετά από αυτόν. Εκείνος βρίσκεται πάντα πριν απ´ αυτούς. Δεν ξέρω τι άλλη συνειρμική σκέψη να μοιραστώ μαζί σου. Παίρνω το χαρτί και λέω τώρα θα τα γράψω όλα, μα λίγο ο αέρας που λυσσομανά απ´ έξω, λίγο το βουητό του δρόμου, ξεχνιέμαι και γω. Ξεκινάω προτάσεις, παραγράφους, σελίδες και καταλήγω να τις στοιβάζω σ´ ένα ακόμη ράφι της βιβλιοθήκης ή να σκίζω το χαρτί. Κάτι δεν μου κολλάει, κάτι δεν μου αρέσει, κάτι μοιάζει ελλιπές. Ίσως πάλι να βγάζει απλά υπερβολικά εύκολα νόημα, ναι, ίσως κι αυτό. Το θέμα είναι πως ένας σκύλος στη γειτονιά ηχεί όμοια με λύκο κι κάθομαι και τ´ αφουγκράζομαι μερικές φορές. Επίσης η ΣΟΛ και η ΛΑ χορδές της κιθάρας μου έχουν σκουριάσει κάπως και λέω να τις αλλάξω. Περιμένω να μεσημεριάσει για να πιω ελληνικό καφέ (γλυκό, με λίγο γάλα). Ακόμα φυσάει πολύ, κάνει και λίγο κρύο. Είμαι εδώ, μα εσύ είσαι εκεί. Είσαι εκεί, μα εγώ είμαι εδώ. Πάω να ακούσω το αγαπημένο σου τραγούδι. 
Καληνύχτα.






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου