Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2015

Εκείνοι.

Πόσο πολύ με τρομάζουν, αλήθεια,
οι εκείνοι
Δεν δύνανται να χαρακτηρισθούν, 
λες κι όλα τα επίθετα του κόσμου
τους πέφτουν είτε πολύ μεγάλα,
είτε εξαιρετικά μικρά.
Μένουν στο σχεδόν,
αγκαλιάζουν το περίπου.
Εκείνοι.
Οι σχεδόν αληθινοί,
οι σχεδόν ειλικρινείς, 
οι σχεδόν άνθρωποι.
Τους βλέπω, κι κρύβομαι,
μην τύχει και συναντηθούν
ούτε οι ματιές μας.
Μην κατορθώσουν ν' ακούσουν
το απόλυτο, το ειλικρινές,
κι γίνουν τέρατα -
και γίνουν θεριά ανήμερα.
Φτύνουν λέξεις, 
εκείνοι,
και τις φωνάζουν για χρυσό.
Ποθούν την σκουριά,
και την μυρωδιά του σάπιου,
κι ας μιλούνε γι' αλλαγή,
κι ας τάζουνε τ' αλλιώτικο.
Είναι πονηροί και δόλιοι, 
εκείνοι,
κι ας θυμίζουν τ' όνειρο.
Πώς αλλιώς; 
Αφού 'ναι τυλιγμένοι 
με το κίβδηλο κι το ψευδές -
άντε όμως να το καταλάβεις εσύ.
Τα χέρια τους γιομάτα είναι με άσσους,
μην τύχει και χάσουν.
Τι κι αν το παιχνίδι είναι στημένο;
Τη νίκη την χαίρονται εξίσου.
Εκείνοι.
Τι κι αν θυμάσαι εσύ;
Μονάχα ξεχνάνε,
εκείνοι.

















Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου