Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2015

Ινάτι

Δεν έπαψε ποτέ να την γυρεύει.
Ζητήματα καρδιάς είναι τούτα,
πώς να τα τιθασεύσεις;
Αδιανόητο. Απίθανο.
Ακατόρθωτο.
Αγαπά τις λέξεις κείνες
που ξεκινούν με τ' άλφα το στερητικό.
Του την θυμίζουν λέει,
έτσι διαφορετικές που 'ναι.
Που δεν κουράζονται ποτέ να κουβαλούν
ένα γράμμα παραπάνω.
Άλλωστε κι η γραφή τι είναι;
Μια επανάσταση.
Ενάντια στην κάθε καταπίεση,
πολεμά όλα τα "πρέπει".
κι βάφει πάνω τους με αίμα "θέλω".

Πέρασε πολλά βράδια μοναχός του,
έχοντας στην αγκάλη του 
έναν ασκό με κρασί -
κόκκινο πάντα, 
να του θυμίζει τα χείλια της.
Άντε τώρα να κοιμηθεί
απού την πλάθει ο νους του
κι είναι τόσο αληθινή,
που να, έτσι θε να κάμει,
κι να την σφίξει μες στα χέρια του.

Το 'παιρνε συχνά απόφαση
κι σηκωνότανε μονομιάς
έτοιμος να ψάξει να την βρει.
Μα, καθότανε πάλι κάτω,
τόσο γρήγορα που και τ΄όνομά της
δεν προλάβαινε να μιλήσει.
Πώς να πας απ΄την αμφιβολία 
στην βεβαιότητα
δίχως να φοβηθείς την έκβαση;

Του ΄ρεσε ο βραδινός ουρανός.
Στη θοριά του έμοιαζε ασήμαντος,
αισθανότανε τρωτός.
Κι τούτη η αίσθηση τον καθησύχαζε.
Τον έβγαζε απ' τις τύψεις του,
κι τάχα δικαίωνε την αδυναμία του
να παλέψει για 'κείνον,
με εκείνον.

"Άφήσετε τους έρωτες" φώναζε κι χτυπούσε το χέρι του στο τραπέζι.
"Αφήσετέ τους" επέμενε κι έβαζε άλλο ένα ποτήρι κρασί -
κόκκινο πάντα, γιατί μονάχα 'κείνο αγαπούσε.




https://www.youtube.com/watch?v=C7Du62uPjs8









Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου