Τρίτη, 19 Μαΐου 2015

Λέξεις

Έγινα η λέξη που ξέχασαν τα χείλη σου. Οι στιγμές εκείνες που κουράστηκες να κουβαλάς, κι πέταξες μακρυά σου. Ξέρω, φοβάσαι ακόμα μην σε μολύνει η ίδια η γλυκύτητα σου. Πότε θα πάψεις να τρέμεις τον ίδιο σου τον εαυτό; Και η αδυναμία να φανείς σκληρός, είναι κομμάτι σου. Δεν γίνεται να νικήσεις τα "θέλω" μάτια μου, όσες μάχες κι αν δώσεις. Να τα καλύψεις πρόχειρα, επιπόλαια, ναι. Αυτό γίνεται. Μα, δεν έχεις ιδέα πως θεριεύουν μετά. Πίστεψέ με, τα 'χω αντικρίσει κατάματα. 
Έγινα το "ήταν" σου, κι ας έμαθα να ζω μέσα από τα "είναι" σου. Έγινα το παρελθόν εκείνο που καταχωνιασμένο ξεθωριάζει, μέχρις ότου να μείνει μονάχα η στάχτη του στο τασάκι σου. Μην φοβάσαι όμως, με ακούς; Θα σου δανείσω όσες λέξεις θες, όσες προτάσεις χρειάζεσαι. Είναι που ο πόλεμος με τ' ανείπωτα είναι σκληρός κι αέναος. Είναι που η παραδοχή, είναι απ' τους μεγαλύτερους φόβους μας. Άλλαξα, μα αυτό ήδη το ξέρεις. Και τώρα, δεν δύνασαι να βρεις την άκρη τούτου του μίτου. Τώρα δεν έχεις τρόπο να βάλεις τελεία, ή έστω κόμμα. Ερωτηματικά έχεις γιομίσει το χαρτί, κι είναι τόσο έντονα που μπορώ να τα ακούσω. Δεν βαριέσαι, όμως. Σάμπως τα δικά μου απαντήθηκαν ποτέ; 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου