Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

Κλωστές.

Μα το δέλεαρ, μάτια μου, ακόμα να το βρεις; 
Τάχα δεν βλέπεις την κλωστή που μας κρατά ενωμένους;
Μην την κοιτάς έτσι περιφρονητικά,
άσε στην άκρη το εγώ σου.
Δεν την κόβει τούτη την κλωστή το "ποτέ ξανά",
μήτε το "τελευταία φορά".
Τίποτε δεν την κόβει.
Μην παλεύεις άδικα, άκου με που σου λέω.
Να 'ξερες μόνο τις μάχες που 'χω δώσει
να την χαλάσω την ρημάδα.
Πόσα μαχαίρια, πόσες λεπίδες.
Κι εκείνη εκεί, άφθαρτη.
Ανέγγιχτη.
Να με τραβά σιμά σου, 
να σε τραβά εδώ.
Το 'χεις νιώσει, δεν μπορεί.
Δεν δύναμαι να δεκτώ
το "όχι" σου τούτη την φορά.
Βλέπεις, πολλά πράγματα είναι γνωστά
χωρίς καν να βρεθεί λαλιά να τα προφέρει.
Ξέρω πως ξέρεις, 
κι εσύ ξέρεις πως ξέρω.
Μα, είναι στην φύση μας να κρύβουμε
όσα μας τρομάζουν.
Να τους γυρνάμε πλάτη κι να λέμε
πως δεν τα μάθαμε ποτέ.
Τι κι αν τα ξέραμε πιο καλά απ' τον καθένα;
Μόνο μέσω της διαστρεβλωμένης ανάμνησης
ανακουφίζεται πότε- πότε ο πόνος.
Κι το παράπονο ακόμη,
κάποτε κουράζεται κι θέλει να σωπάσει.
Πιάσε την κλωστή μόνο αν μπορείς,
σε παρακαλώ,
γιατί την πατάς καθώς σου μιλαώ.
Όχι πως θέλω να σε ξεβολέψω,
αλλά, να,
είναι που πάλι ξέχασες 
πως η κλωστή υπάρχει.
Είναι που στην άλλη άκρη της
πάλι ξεχνάς πως είμαι εγώ.






https://www.youtube.com/watch?v=bpOSxM0rNPM


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου