Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2015

Παιχνίδι μυαλού.

Έρχεσαι ακόμη στ' όνειρά μου
κι ποθείς να τα στοιχειώσεις.
Σε θορρώ να με κοιτάς στα μάτια
κι να σπάζεις την ψυχή μου,
άκαρδα, άσπλαχνα, αναίσχυντα.
Όμοιος με αερικό, δίχως υπόσταση, δίχως υφή,
σαν ανάμνηση παλιά και σκουριασμένη.

Πότε θα πάψεις να αρέσκεσαι
να με διαλύεις στα δύο; 

Ξυπνώ και η φιγούρα σου 
σαν να ναι ξεχασμένη,
ξέμεινε στο δίπλα μαξιλάρι,
ξέφυγε απ' τους λογισμούς μου,
κι ξανά παλεύει να μ' αγγίξει.

Μα τα χέρια της με απωθούν, 
με τρομάζουν.
Χώνω τα νύχια στην σάρκα μου,
τα μπήγω μέχρι το μεδούλι,
μήπως κι καταφέρω 
να σε διώξω - να ξυπνήσω.

Με κοιτάς κι γελάς - ή κλαίς; -
δεν μπορώ να διακρίνω.
Μόνο τα μάτια σου είναι ξεκάθαρα πια,
κι λίγα απομεινάρια απ΄την φωνή σου.

Τίποτε περισσότερο 
τίποτε λιγότερο
απ' το 
παρ 'ολίγον τίποτε,


Έρχεσαι ακόμη στ' όνειρά μου,
εν αγνοία σου με στοιχειώνεις.
Ξυπνώ κι ο ιδρώτας τρέχει, 
η ανάσα μου κοφτή.

Κι κάθε τέτοιο επόμενο πρωί
αναρωτιέμαι
άραγε να δες το ίδιο όνειρο
αντεστραμμένο επαρκώς;






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου