Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Αποσπερίτης

Τώρα, αγάπη μου, όλα είν' αλλιώς.
Τώρα, όλα έχουν αλλάξει.
Δεν στο 'μαθαν; 
Δεν υπάρχουν αμιγώς ειλικρινή συναισθήματα.
Πάντα μια υποψία απάτης κρύβεται από πίσω.
Άλλωστε, είμαστε άνθρωποι.
Άλλωστε κάνουμε λάθη.

Όχι, μην φοβάσαι.
Άργησα μα κατάλαβα.
Εσένα κατάλαβα.
Τις σκέψεις σου, τις βλέψεις σου,
τις επιθυμίες κι τους φόβους.
Μάταια πάλευα να σκίσω 
τα μαύρα πέπλα της καρδιάς σου.
Άδικα.
Μάτωσα τα χέρια μου, 
τα έγδαρα, τα λάβωσα,
μα οι ρημάδες 
είναι απ' ατσάλι.
Κι εσύ; 

Εσύ με έβλεπες καθισμένος 
στην μεγάλη μαύρη καρέκλα
σου.
Φορούσες κορώνα τον εγωισμό 
κι για μπέρτα διάλεξες 
την πιο φίνα ματαιοδοξία.
Πες μου, 
πώς είναι να σε δικαιώνεις,
πώς είναι να σε δικαιολογείς ;
Κοιτάς τον καθρέπτη κι του χαμογελάς,
αγγίζεις με τ' ακροδάκτυλά σου απαλά
τ' είδωλο που αντανακλάται,
Πώς είναι να σε κανακεύεις;
Πες μου.

Βλέπεις, εγώ κάθε φορά 
έμπηγα σκέψεις-μαχαίρια 
μέχρι το μεδούλι.
Κι έλεγα, όσο σε πόνεσα,
τόσο πρέπει να πονέσω.
Δεν ήξερα τότε.
Τώρα ξέρω.

Μην σκας, 
ακόμη με θυμίζω.
Όσο κι αν αδυνατείς
πια
να με διαβάσεις 
πίσω από τις ίδιες μου τις λέξεις.
Άραγε το κατάφερες ποτέ;

Κι αφού πέταξα τις ταμπέλες,
τις ετικέτες,
τις ταυτότητες,
ξεκίνησα με γυμνά πόδια 
για την θάλασσα.

Ξάπλωσα κι έσβησα
ό,τι είχε απομείνει.

Μόνο ο αποσπερίτης έμεινε στο νου μου.
Να τον κοιτώ επίμονα
κι ν' αναρωτιέμαι
αν θυμάται όλα κείνα
που ανά καιρούς του έχω πει.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου