Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

χειμερινή βραδιά.

Πήγε πέντε. Σιγά σιγά ξημερώνει. Πρέπει να γυρίσω σπίτι, να κοιμηθώ. Ναι, ήταν όμορφα. Βασικά, ήταν συνηθισμένα. Η ίδια μουσική, ο ίδιος χώρος. Ήταν καλά, τέλος πάντων. Φέρε μου το παλτό μου, έχω ξεπαγιάσει. Θα βγούμε στον δρόμο μόλις το φορέσω. Σε ευχαριστώ. Περίμενε λιγάκι - θέλω να χαζέψω λίγο το γνώριμο. Σαν να μην είναι το ίδιο, σαν να χει αλλάξει τούτο το μέρος. Αέρας αλλιώτικος κι ατμόσφαιρα ξένη. Μπα, μην δίνεις σημασία, μάλλον με ζάλισε το ποτό. Κοίτα, χιονίζει. Πόσο όμορφα είναι όταν χιονίζει. Δεν σου θυμίζει παραμύθι η όλη σκηνή; Όχι; Εμένα μου θυμίζει. Πέφτει τόσο αργά το χιόνι, τόσο απαλά. Κρύβει μέσα του κάτι το ουτοπικό. Κάτι το μακρινό κι άπιαστο. Τι λες; Πάμε μια βόλτα; Δεν θέλω να γυρίσω ακόμη, θέλω να χορέψω στην μέση της μικρής πλατείας. Δεν με νοιάζει που θα με κοιτάει ο κόσμος. Άλλωστε, πόσο κόσμο να έχει τέτοια ώρα; Χιόνισε, κι εγώ θέλω να χορέψω. Να πετάξω την ομπρέλα μου κι να νιώσω τις νιφάδες, κατάλευκες, να έρχονται σε αντίθεση με το σκούρο των μαλλιών μου. Θέλω να ουρλιάξω κι να μην σκέφτομαι ποιος μ' ακούει. Μπα, δεν ξέρω τι ακριβώς θέλω να πω. Ό,τι μου βγει εκείνη τη στιγμή, υποθέτω. Ίσως στίχο από τραγούδι, ίσως ένα όνομα. Ποιος ξέρει. Μα, αν δεν έρθεις να πάμε στην πλατεία, πώς θα ακούσεις; Όχι; Δεν θες; Καλά. Ας κάνουμε κάτι άλλο. Πάμε στο λιμάνι; Δεν με νοιάζει η κακοκαιρία σου λέω, θέλω να δω την θάλασσα. Σήκω να πάμε. Άντε πάλι. Δεν με πειράζουν τα κύματα, δεν με ενδιαφέρει αν θα γίνω μούσκεμα. Ίσως να θέλω αυτό. Να πέσει ένα κύμα πάνω μου πάνω που λέμε αστεία, κι να μας κάνει να γελάμε με την καρδιά μας. Έπειτα, θα γίνει μια ακόμα ιστορία για να λέμε, μια ανάμνηση που θα μας κάνει να χαμογελάμε στην ενθύμηση της. Σήκω, άντε. Σκέψου κι το άλλο! Αν μείνουμε εδώ, τι θα γίνει; Τι το διαφορετικό, τι το συναρπαστικό θα μας συμβεί σε αυτό το τραπέζι; Ναι, θα μιλήσουμε. Μα, όλο το βράδυ δεν μιλάμε; Θέλω στιγμές. Κατάλαβέ το. Σήκω σου λέω και μην φοβάσαι τα κύματα, μην φοβάσαι το κρύο. Μόνο την αδράνεια να φοβάσαι κι το κενό. Ναι θα βγω χωρίς το κασκόλ μου. Ναι, θέλω να νιώσω το κρύο να με διαπερνά. Δεν με πειράζει. Το μόνο που θα με πειράξει είναι να μείνουμε ακίνητοι εδώ, κάνοντας ξανά την ίδια συζήτηση. 
Πιάσε το χέρι μου. 
Σήμερα θα φωνάξουμε μαζί, θα γελάσουμε δυνατά κι θα χορέψουμε στην μέση της πλατείας.
Κοίτα τα μάτια μου. 
Είσαι έτοιμος; 
Πόσο μ' αρέσει να χαμογελάς.
Σφίξε μου το χέρι λίγο ακόμη,
Με το 3 θα τρέξουμε.
Ξέχνα την ομπρέλα.
1..
2..


..3 !







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου