Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Ολοκαύτωμα.

Ανούσια λόγια
ψεύτικα
κίβδηλα
μελανά.

Η βρωμιά που κρύβουν
αναδίδεται,
κι γιομίζει το δωμάτιο
μια δόση μπαρούτι
κι μια καπνού,
πόλεμος. 

Κρυφές ματιές
παλεύουν να φωνάξουν
κραυγάζουν
"πάψτε,
φτάνει πια,
αυτό το τίποτε, 
αυτό το ποτέ."

Μα τα λόγια 
τις πνίγουν,
τις ματώνουν
κι το σκοτωμένο αίμα
τρέχει πηχτό στο πάτωμα,
κάτω από τις πλαστές 
υποσχέσεις.

Το βλέπεις πώς στάζει,
ρυθμικά κι ασταμάτητα; 

Πες μου πως το βλέπεις.

Πήρα ένα κεράκι 
απ' αυτά που φέγγουν 
λιγοστό κι αχνό φως.

Το τοποθέτησα κάτω
απ' το σαγόνι
κι περίμενα.

Περίμενα να καώ, 
να πονέσω τόσο
που τ' ανείπωτα να μην αντέξουν.
Να ξεκρεμαστούν απ' τις
φωνητικές μου χορδές
κι να βγουν απ' τα χείλη μου.

Να έρθουν στα δικά σου.























Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου