Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

Τράπουλα.

Στενό κι σκούρο το τραπέζι.
Μεγάλες κι βαριές οι καρέκλες.
Κι εκείνοι,
εκείνοι κάθονται απέναντι.
Αντίπαλοι σ΄ένα παιχνίδι
που ΄ναι ήδη χαμένο,
ήδη λησμονημένο,
προτού καν ν΄αρχίσει.

Φλογερά βλέμματα
κρυμμένα πίσω
από πρόσωπα - μάσκες.
Αντιφατικές καταστάσεις,
ασύμμετρες μορφές.
Μα, κανείς δεν σηκώνεται.
Κανείς δεν παραιτείται.
Μονομάχοι που χτυπούν
ανελέητα
με διαδοχικές κινήσεις
ο ένας τον άλλο.

Κι, όλα αυτά, σιωπηλά.
Κρυφά. 
Ενωμένοι,
κάτω από το ίδιο μυστικό.

Τα φύλλα της τράπουλας,
μετρημένα,
50.
Κι αν προσθέσουμε
κι εκείνα
τα κρυμμένα 
στο μανίκι καθενός
εκ των δυο αντιπάλων,
θα βρούμε τ'αποτέλεσμα σωστό.

Φειδωλά χαμόγελα,
σιγουριά,
αυτοπεποίθηση.
Ανούσια, όλα.
Αναίτια, όλα.
Άπιαστα, όλα.

Ρίχνουν μαζί
το πρώτο φύλλο,
κι το παιχνίδι
ξεκινά.

Αυτάρεσκα κοιτάζονται
μέσα στα μάτια,
με σιγουριά
αφοπλιστική.

Η τράπουλα όμως δεν κοιτά τίποτε.

Ανατρέπει.
Περιπλέκει,
Αποπροσανατολίζει.

Όλα τ' αποφασίζει κείνη.
Όλα αυτή τα καθορίζει.
Όλα.
Εκείνη,

Η τράπουλα.





2 σχόλια: