Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Κάτι από καλοκαίρι.

Σήμερα η μέρα δεν θυμίζει σε τίποτε χειμώνα.
Μοιάζει αυγουστιάτικη.

Ξεχάστηκε φαίνεται, κι έμεινε πίσω.

Σαν να 'ξερε πως υπάρχεις,
πως σιμώνεις βραδέως
με βήμα ταχύ και σταθερό,
βάλθηκε να σ'αναζητεί -
περιπλανώμενη αδιαλείπτως.

Σε ξεχώρισε, φαίνεται,
κι έμεινε να προσπαθεί
ν' ακούσει τον ήχο της φωνής σου,
σαν λαλείς τ' όνομά της
κινώντας τα τερπνά σου χείλη.

Την κοίταξες, φαίνεται,
κι την έδεσε το βλέμμα σου
σ' εκείνη τη στιγμή -
τα μάτια σου άφθαρτα δεσμά,
δύο κάστανα που φλέγονται λαμπρώς. 

Σήμερα η μέρα δεν θυμίζει σε τίποτε βροχή.
Μοιάζει μ' ηλιαχτίδα.

Μπερδεύτηκε, φαίνεται, κι άλλαξε μορφή.

Θέλησε να γίνει χρυσή άμμος,
να σε καίει σ' όλο το κορμί.

Θέλησε να γίνει αλμύρα,
να προσκολληθεί στους ώμους σου.

Κι ίσως θελήσει να γενεί σύννεφο λευκό.
Να πάρει την μορφή σου, 
να σε δει όλη η γης.

Σήμερα μου 'φερες ολάκερο το θέρος,
κι ας είχε τόσες μέρες καταχνιά.

Σήμερα πήρες τον χρόνο στην παλάμη σου,
κι αυτοβούλως για χάρη μου τον έπλασες.

Σήμερα άνοιξα τα μάτια μου,
κι ήσουν εκεί.










Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου