Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2014

Οκτώβρης.

Την ξύπνησαν οι ηλιαχτίδες που διστακτικά έμπαιναν στο δωμάτιο από τα στόρια. Τα είχε ξεχάσει ανοιχτά φαίνεται το προηγούμενο βράδυ. Οκτώβρης. Παράξενος μήνας, ιδιαίτερος. Το προηγούμενο βράδυ την νανούρισαν οι βροντές. Το πρωί εκείνο την καλημέρισε ο ήλιος. 
Τον αγαπούσε τον Οκτώβρη. Της θύμιζε τον εαυτό της σε τεράστιο βαθμό. Έτσι κι εκείνη, ποτέ δεν καταστάλαζε κάπου. Ήταν ένα και πολλά άτομα μαζί. Ένα και πολλά μυαλά. Μια και πολλές καρδιές.
Σηκώθηκε και πλησίασε το περβάζι της. Ο τόπος μοσχοβολούσε : βρεγμένο χώμα. Αυτή την μυρωδιά δεν θα την άλλαζε με τίποτε. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι ακριβώς της προκαλούσε, μα γιόμιζε ολάκερη με ένα γλυκόπικρο συναίσθημα. Καλοκαίρι και χειμώνας ήταν κλεισμένα στο στέρνο της και μάχονταν αδιάκοπα. Πότε κέρδιζε το ένα και πότε το άλλο. Άνοιξη και φθινόπωρο δεν υπήρχαν εκεί. Πάντα της άρεσαν τα άκρα. Κρύο ή ζέστη : ποτέ τίποτε χλιαρό. Ή να καίγεσαι ή να παγώνεις. Τίποτε ενδιάμεσο. Ή άσπρο ή μαύρο. Γιατί να συμβιβαστεί με το γκρί;
Οκτώβρης.
Κάτι είχε αυτός ο μήνας. Ξεχασμένες εικόνες, ξεθωριασμένα πρόσωπα πέρασαν από το μυαλό της σαν ταινία. Έμειναν βουβά, και την κοιτούσαν κατάματα για λίγο. Έπειτα γυρνούσαν κι έφευγαν από το πλάνο, λες και ήξεραν πως δεν υπήρχε λόγος να βρίσκονται εκεί. Λες και γύρευαν άλλους λογισμούς να τους φιλοξενήσουν. 
Οκτώβρης.
Είχε κάτι από αναμονή μέσα του. Κάτι από προσμονή. Κάτι από ενδεχόμενο. Σαν να απαντούσε στα πάντα "ίσως" με τον δικό του τρόπο. Κι εκείνη έμενε εκεί, στο περβάζι να κοιτάει την θάλασσα, όπως κάθε Οκτώβρη. Αγριεμένη, μα όχι μανιασμένη. Ούτε σιωπηλή, μα ούτε και θορυβώδης. Μοναδική. 
Οκτώβρης.
Μπήκε μέσα και έπιασε το στυλό της. Ήθελε να γράψει, το ένιωθε. Κάθε φορά το ένιωθε. Σαν ανάγκη να βγάλει από μέσα της κάποιο βάρος. Σαν υποχρέωση προς τις σκέψεις της, να τις βοηθήσει να κυλήσουν στο χαρτί, να τους δώσει υπόσταση. Ήθελε να χωρέσει λίγο από τον μήνα αυτό σε λέξεις.
Οκτώβρης.
Άφησε τις σκέψεις της να φύγουν. Ταξιδιάρικα πουλιά, που δεν αρέσκονται στο ίδιο μέρος για πολύ. Δεν μπορούν την μονοτονία και το σίγουρο. Μονίμως ερωτευμένα με το ρίσκο και την δυνατότητα. Συνοδοιπόροι του ονείρου. Πετάνε και σχηματίζουν λέξεις στον ουρανό. Τα βλέπει καθώς απομακρύνονται. "ΘΕΛΩ" προλαβαίνει να διαβάσει προτού αλλάξουν σχηματισμό. 
Φόρεσε την μαύρη πλεκτή ζακέτα και κατέβηκε γρήγορα τα σκαλιά. 
Πήγε να τα συναντήσει.

Άλλωστε είναι Οκτώβρης.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου