Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

τ' αδράχτι

Ένα κενό
στο μυαλό και στην ψυχή σου.
Φοβάσαι το τίποτα
κι αρνείσαι να καείς.
Παραμένεις αιώνια προσκολλημένος
σε κείνο το "κάτι",
το συμβατικό, το μόνιμο,
το εφυσηχαστικό.
Μα, αν αφουγραστείς,
θ' ακούσεις τα "θέλω" σου
που ουρλιάζουν κι οδύρονται
στα μείχια
της νωθρής σου συνήθειας.

Πάρε τον αναπτήρα, άτολμε,
κι αυτοπυρπολίσου.
Γίνε όλος μια φωτεινή καυτερή μάζα,
κι άσε την θερμότητα που εκπέμπεις
να σε κατακλύσει.
Κι όταν μείνουν μονάχα
γκρί στάχτες και βαρύς καπνός,
τότε, να ξέρεις,
είναι που αρχίζουν όλα.
Πρόσεξε. Μη φοβηθείς.

Ξέρω πως δεν ρίσκαρες ποτέ.
Μονάχα "ναι" ξεστόμιζες,
κι αυτό, επίφοβα. διστακτικά,
μην τυχόν δεν ήταν συμβατό
με το "όχι" των Άλλων.

Έτσι έμαθες, δεν σ'αδικώ.
Να γίνεσαι σκιά και φερέφωνο.
Να κλείνεις τα αυτιά σου,
ν' ασφαλίζεις τα μάτια σου.

Τώρα, τα ρετρό δισκάκια τα σιχαίνεσαι.
Σου θυμίζουν, λες, το παρελθόν.
Τον ονειροκρίτη, πια, τον απεχθάνεσαι.
Σου καθορίζει, λες, το μέλλον.
Κι λατρεύεις την καρέκλα την μεταλλική,
γιατί, αλυσοδεμένος πάνω της,
αδράχνεις, τάχα, το παρόν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου