Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

τ' αδράχτι

Ένα κενό
στο μυαλό και στην ψυχή σου.
Φοβάσαι το τίποτα
κι αρνείσαι να καείς.
Παραμένεις αιώνια προσκολλημένος
σε κείνο το "κάτι",
το συμβατικό, το μόνιμο,
το εφυσηχαστικό.
Μα, αν αφουγραστείς,
θ' ακούσεις τα "θέλω" σου
που ουρλιάζουν κι οδύρονται
στα μείχια
της νωθρής σου συνήθειας.

Πάρε τον αναπτήρα, άτολμε,
κι αυτοπυρπολίσου.
Γίνε όλος μια φωτεινή καυτερή μάζα,
κι άσε την θερμότητα που εκπέμπεις
να σε κατακλύσει.
Κι όταν μείνουν μονάχα
γκρί στάχτες και βαρύς καπνός,
τότε, να ξέρεις,
είναι που αρχίζουν όλα.
Πρόσεξε. Μη φοβηθείς.

Ξέρω πως δεν ρίσκαρες ποτέ.
Μονάχα "ναι" ξεστόμιζες,
κι αυτό, επίφοβα. διστακτικά,
μην τυχόν δεν ήταν συμβατό
με το "όχι" των Άλλων.

Έτσι έμαθες, δεν σ'αδικώ.
Να γίνεσαι σκιά και φερέφωνο.
Να κλείνεις τα αυτιά σου,
ν' ασφαλίζεις τα μάτια σου.

Τώρα, τα ρετρό δισκάκια τα σιχαίνεσαι.
Σου θυμίζουν, λες, το παρελθόν.
Τον ονειροκρίτη, πια, τον απεχθάνεσαι.
Σου καθορίζει, λες, το μέλλον.
Κι λατρεύεις την καρέκλα την μεταλλική,
γιατί, αλυσοδεμένος πάνω της,
αδράχνεις, τάχα, το παρόν.

Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου 2014

Αλμύρα

Για άλλη μια φορά πήγε στην θάλασσα.

Τούτη την εποχή, δεν την μπορούσε άλλο.
Της έμπηγε στο στέρνο ένα σουγιά η καθημερινότητα.
Η συνήθεια την κρατούσε απ' το λαιμό.
Κοίταξε γύρω της - χάος.
Η ανάσα της τώρα έβγαινε κοφτή• κομματιασμένη.
Γύρευε μια σανίδα σωτηρίας, οτιδήποτε.
Ούρλιαζε.
Ούρλιαζε για πολλή ώρα,
κι έπειτα,
σταμάτησε.
Άξαφνα, απρόσμενα, απρόοπτα.
Αφουγκράστηκε με προσοχή.
Μια απάντηση, μια φιγούρα, κάτι.
Οτιδήποτε.
Οποιοσδήποτε.
Πέρασε η ώρα, μα τίποτε δεν άλλαξε.
Σιγή.
Έλλειψη.
Αλλοτρίωση.

Μονάχα εκεί μπορούσε να ηρεμήσει.
Στην θάλασσα - μονάχα.
Βάδισε με γυμνά πέλματα πάνω στην βρεγμένη άμμο.
Η ψυχρά την διαπέρασε ολόκληρη.
Το κρύο έγινε φωτιά.
Καιγόταν.

Κράτησε την αναπνοή της
κι άκουγε τα κύματα.
Έπειτα, την συγχρόνισε.
Η ανάσα της - ο παφλασμός τους.

Τότε, έστρεψε το βλέμμα της σε 'κείνη.
Σκοτεινή και μαγική, 
όπως πάντα.
Μια σκούρα άβυσσος,
ντυμένη με το πέπλο,
τ'απείρου.

Μόνο μυστήριο.
Μόνο αινίγματα.

Κι όμως.
Κάπου στα τόσα ερωτηματικά, 
εκείνη βρήκε τις απαντήσεις της.

Κι όμως.
Παρά την τόση παγωνιά,
μεταμορφώθηκε σε φλόγα.