Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014

Περί αληθείας και ψεύδους.

Έλα να μιλήσουμε για αλήθεια.
Καθαρή, αυτούσια, απόλυτη.
Διαφορετική από την δική σου, 
που κείτεται συγκαλυμένη
στους άβατους βάλτους της νωθρής σου σκέψης.

Έλα αγκαλιά με προφάσεις και δικαιολογίες,
σαν πρόσχημα της μιασμένης σου συνείδησης.
Παρέα με χιλιοπροβαρισμένους μονολόγους,
που διόρθωνες ξανά και ξανά,
καθώς στεκόσουν ακίνητος 
με το βλέμμα στηλωμένο 
στον σπασμένο σου καθρέπτη.
Το είδωλο που αντικατοπτρίζεται, όμως,
μην το εμπιστεύεσαι.

Είναι κίβδηλο.
Στέκεται εκεί και χαμογελάει δόλια,
με σκοτεινά και φλεγόμενα μάτια.
Σαν περίφανος παραχαράκτης
ευφραίνεται να γεμίζει τις μπαλωμένες ξένες τσέπες
με νομίσματα ανευ αξίας.
Άραγε ποιά κατηγορία δύναται κανείς να του προσάψει;
Ποιό επίθετο αρμόζει να τοποθετήσουμε πλάι στα αρχικά του;
Τί είναι, τέλος πάντων,αυτό που τον ξεχωρίζει;
Το σήμα κατατεθέν του;

Δόλιος, ή δειλός;




   
                             




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου