Σάββατο, 23 Αυγούστου 2014

Σκηνικά και παρασκήνια

"Ο,τι και να σου πω, δεν πρόκειται να με καταλάβεις. Είμαι απόλυτα σίγουρη για αυτό." 
Η φωνή της ακούστηκε δυνατή, σπάζοντας την σιωπή της νύχτας.
"Δεν περάζει όμως, εγώ θα προσπαθήσω. Ούτως ή άλλως, δεν υπάρχει κάτι για να χαθεί. Φέρε μου λίγο πρώτα το τσιγάρο σου, θέλω μια τζούρα. Τι, μόνο εσύ θα κάνεις;" Το γέλιο της ήταν καθαρό, κρυστάλλινο. 
"Λοιπόν, από πού θες να ξεκινήσω; Τι εννοείς απ την αρχή; Δεν γίνεται αυτό. Είναι τόσο πολλά, που θα μας βρει εδώ το πρωί. Όχι, δεν έχω πρόβλημα, κοιτά μόνο να φτάσουν τα τσιγάρα. Καφέ να φτιάξω; Έχεις δίκιο. Καλύτερα το ποτό. Κολλάει περισσότερο." Τοποθέτησε την καρέκλα της πλάι στην δική του,το άρωμά της τον γέμισε ολόκληρο. Πώς έφτασαν εδώ;
Πώς, πότε και γιατί;
[...]
"Αυτά που λες. Ελπίζω τώρα να κατάλαβες. Όχι ; Δεν πειράζει. Μου φτάνει που ξέρεις. Στο είπα οτι θα βλέπαμε την αυγή. Καλημέρα λοιπόν, αφού πέρασε η καληνύχτα. Ωχ. Όχι, δεν έγινε κάτι, ηρέμησε. Ή, μάλλον, μην ηρεμήσεις. Βασικά κάνε ο,τι θες. Μην ακούς εμένα. Ναι, απ την νύστα δεν ξέρω τι λέω. Ή απλά εσύ δεν θέλεις να ακούσεις- δεν θέλεις να καταλάβεις. Άλλαξε αυτό το τραγούδι. Τι εννοείς γιατί; Γιατί έτσι. Το έχω συνδέσει με μέρη, στιγμές και καταστάσεις. Το περίμενα οτι θα το ξέρεις. Δεν αμφισβητώ- είναι όντως ωραίο. Απλά δεν το θέλω πια. Μην με κοιτάς έτσι. Δεν στο επιτρέπω. Εννόω με λαχτάρα και προσμονή• δεν θέλω. Φτάνει τόσο, αρκετά. Ας σηκωθούμε τώρα κι ας γυρίσουμε πίσω. Ναι, το εννοώ. Πότε θα μάθεις επιτέλους να διαβάζεις τα μάτια μου; Άσε, δεν υπάρχει λόγος." Οι κινήσεις και οι λέξεις της  τώρα ήταν απαλές, γλυκιές.

"Περίμενε λίγο, πριν φύγεις. Ξέχασες να πετάξεις το περιεχόμενο απ το τασάκι."

Την κοίταξε με απορία, κι έπειτα απάντησε με βαθιά φωνή.

"Απλές στάχτες είναι. Σιγά το πράγμα." 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου