Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

(

Μέρες, μήνες, χρόνια.
Ωρες, λεπτά. 
Δευτερόλεπτα.
Σπασμένοι δείκτες ρολογιού.
Χάλασε πια· δεν κάνει τικ τακ.
Σαν κάτι να άλλαξε.
Σαν να αποφάσισε πώς δεν θέλει.
Δεν θέλει να προσπαθεί άλλο,
μόνο για την δική μας χαρά.
Μας.
Δεν γράφω ποτέ σε πρώτο πληθυντικό.
Κάτι σκόρπια πρώτα πρόσωπα ,
κάτι πεταμένα δεύτερα,
και κάτι ασάφειες πίσω από τρίτα.

Άντε να καταλάβεις μετά
τι θέλω να πω.

Καλοκαιρινή η νύχτα σήμερα.
Απνοια. 
Και εγώ κάτω από τον ουρανό 
μετράω τα άστρα.
Που θα πάει, 
κάποια στιγμή δεν θα χάσω το μέτρημα.
Κάποια στιγμή θα μάθω τον αριθμό τους.
Κάποια στιγμή.


Κυριακή, 15 Ιουνίου 2014

Σκόρπιες φράσεις.

Πέρασε ο καιρός κι όλα άλλαξαν - πώς αλλιώς; 
Αφού πάντα ο χρόνος επιφέρει αλλαγή.
Δεν μπορούσε να την φωνάζει πια με το όνομά της·
Χρησιμοποιούσε ψευδώνυμα, σκόρπια επίθετα,
χιλιογραμμένες ταμπέλες.
Δεν μπορούσε να αναφέρεται στο πρόσωπο της 
χρησιμοποιώντας τον ίδιο ήχο με εκείνον 
που κάθε φορά την φώναζε σιμά του. 
Αδύνατον. 
Αδιανόητο.
Έβαζε ένα άλφα - στερητικό - μπροστά στις λέξεις 
και τις έφερνε στα μέτρα του.
Τις ταύτιζε με εκείνη.
Κολλούσε και μια παραγωγική κατάληξη,
έτσι, για να υπάρχει λίγο ποικιλία.
Με γνώμονα την γραμματική,
με οδηγό την σύνταξη,
αποκρυπτογραφούσε συνεχώς λέξεις.
Ξανά και ξανά και ξανά. 
Ήλπιζε πως έτσι θα μπορούσε,
κάποια μέρα,
να λύσει και το δικό της μυστήριο.

Πέρασε ο καιρός μα κάποια πράγματα έμειναν τα ίδια,
- πώς αλλιώς ;
Μα, όσο κι αν προσπάθησε, 
δεν μπόρεσε να καταλάβει.
Όσο κι αν ξεσκέπαζε τις λέξεις, 
δεν τις κατανοούσε πλήρως.
Κι ακόμα αναρωτιέται 
πώς το 'πάντα' γίνεται 'ποτέ',
και πώς με ένα 'κάπα
κι ένα 'άλφα'
δύναται να γίνει 
'Κάποτε’.