Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014

Σκηνή 4η

Την κοιτούσε αρκετή ώρα. Πώς αλλιώς; Είχε κάτι πάνω της που τον τραβούσε. Την παρομοίαζε με το ποτό και την νικοτίνη στο μυαλό του - δεν μπορούσε μακρυά της. Από τις κινήσεις της φαινόταν οτι δεν ένιωθε άνετα , πως κάτι την απασχολούσε. Γύριζε στο χέρι της το ποτήρι με την βότκα συνεχώς. Κάπου κάπου, το άφηνε στο τραπέζι και έπαιζε με τα μαλλιά της. Μετά, σήκωνε τα μανίκια της μπλούζας, πρώτα το δεξί και μετά το αριστερό. Επειτα, έπιανε πάλι το ποτήρι στο χέρι της, γυρνώντας το γύρω γύρω. 

Στο μυαλό του άρχισαν σιγά σιγά να σχηματίζονται γνώριμες εικόνες. Σκηνικά από ηλιοβασίλεμα και πανσέληνο γέμιζαν τις σκέψεις του. Χέρια που κρατώνται σφιχτά, αλμυρά φιλιά πλάι στο κύμα και καθησυχαστικοί ψίθυροι. Οι τόσες εικόνες τον παρέσυραν μέσα τους. Τώρα περπατούσε πλάι της και παρατηρούσε τον τρόπο που κινούνταν τα χείλη της όταν γελούσε. Τώρα άκουγε την φωνή της να σπάει την σιωπή σε χιλιάδες μικρά κομματάκια. Τώρα άγγιζε το μάγουλό της - ζεστό και κόκκινο λόγω του καύσωνα. Τώρα την κοίταζε αχόρταγα ,καθώς σήκωνε το κεφάλι της για να τον καληνυχτίσει. Τώρα θα τον κοίταζε κατευθείαν στα μάτια. Τώρα, όπου να ναι, σε λίγο.


Αναστέναξε και έβγαλε από το νου της τις εικόνες. Τότε ήταν σε ενα παγκάκι και το χάραζε με το κλειδί που κρατούσε. Τότε έτρεχε μήπως και κερδίσει λίγο παραπάνω χρόνο. Τότε του κράταγε το χέρι, μην φοβηθεί το σκοτάδι και την ψύχρα. Τότε, κάποτε, ποτέ.


Αφησε το ποτήρι και σήκωσε το βλέμμα της από το τραπέζι. 

Κοίταξε δεξιά, κοντά στην πόρτα, και τον είδε να την κοιτάει. Το ήξερε αυτό το βλέμμα. Της θύμιζε κάτι μακρινό.

Κάτι σαν ηλιοβασίλεμα και πανσέληνο.

Κάτι σαν κύμα και άμμο.

Κάτι..





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου