Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

episode 7

Η ταινία τέλειωσε κι εκείνος έμεινε σαστισμένος να κοιτάει την οθόνη.
Δεν κουνήθηκε καθώς τέλειωναν οι τίτλοι τέλους.
Δεν πήρε το βλέμμα του από εκεί.
Ώστε, έτσι συμβαίνει. 
Έτσι πρέπει να συμβεί.
Ορισμένες φορές πρέπει να αφήσεις κάποιες καταστάσεις στο παρελθόν.
Είναι σαν το γυαλί οι ανθρώπινες σχέσεις, λένε.
Άμα ραγίσουν, δύσκολα επανέρχονται στην αρχική τους μορφή.
Επομένως, έπρεπε κι ο ίδιος να προχωρήσει.
Σκέψεις κατέκλυζαν το μυαλό του.
Έκλεισε τον υπολογιστή και το δωμάτιο γέμισε σιωπή.
Οι τοίχοι σαν να στένεψαν.
Ολόκληρο το δωμάτιο σαν να μίκρυνε.

Έπρεπε να την ξεχάσει.
Να κόψει κάθε δεσμό μαζί της.
Μόνο έτσι θα προχωρούσε.

Διότι όσο εκείνη καθόριζε τους λογισμούς του,
πώς να συγκεντρωθεί στον ίδιο του τον εαυτό;

Όταν έκανε τα πάντα για να την έχει στο πλευρό του,
πώς να επικεντρωθεί στις δικές του ανάγκες;

Χρειαζόταν και ο ίδιος συναισθηματική κάλυψη, 
μα εκείνη δεν ήταν ποτέ εκεί.

Όχι, έπρεπε να την βγάλει από το μυαλό του.
Διότι ορισμένα άτομα είναι τοξικά, είναι βλαβερά.
Και αν συνεχίσεις να τα ακολουθείς, να προσπαθείς, να ελπίζεις,
ο μόνος που βγαίνει χαμένος στο τέλος είσαι εσύ.




-Καλύτερα να λείπεις, παρά να περισσεύεις, ψιθύρισε.




4 σχόλια:

  1. Απλα ταυτιζομαι απειρα μ'αυτα που γραφεις... Ολα αυτα μπορουν να καταληξουν δυο ανθρωποι που ενιωσα πολλα να βρισκονται ακριβως διπλα, να πινουν απο το ιδιο μπαρ, αλλα η μονη τους επαφη να ειναι στα ματια... Γιατι οσο γνωριζονται και μιλανε ο ενας στον αλλον, αλληλοπληγωνονται.
    Ωστοσο, οπως λεει και ενα γνωστο αποφθεγμα, "I still love the people I loved, even though I cross the road to avoid them".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. *δυο ανθρωπους που ενιωσαν πολλα
      **even if

      Ειναι βραδυ και δε το ξαναδιαβασα..

      Διαγραφή
  2. Το γνωρίζω αυτο το απόφθεγμα και με βρίσκει σύμφωνη :) χαίρομαι που μπορείς να κανεις το κείμενο δικο σου, σε ευχαριστω που αφιέρωσες χρόνο να το διαβάσεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή