Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

ενθύμηση

Ήταν ήρεμος. 
Με μάτια σκοτεινά, μελαγχολικά.
Καθόταν στο παγκάκι μόνος, πίνοντας αργά τον καφέ του.
Κοιτούσε συχνά γύρω του. 
Δεξιά, αριστερά, τον ουρανό.
Περίεργη μέρα : η ζέστη αποπνικτική και ο ουρανός γκρίζος.
Κάποια στιγμή έβγαλε ένα μικρό βιβλίο από το σακίδιό του.
" Το υπόγειο - Ντοστογιέφσκι "
Ο τίτλος ξεχώριζε. Οι σελίδες ήταν κίτρινες, πολυδιαβασμένες.
Συνέχισε να πίνει τον καφέ του ενώ διάβαζε. 
Πάλι, μόνος του. Χωρίς συντροφιά.
Δεν μπορούσες να καταλάβεις από το πρόσωπό του τι ένιωθε.
Γενικά, υπάρχουν άτομα που μπορείς να καταλάβεις απευθείας.
Σαν ανοιχτό βιβλίο.
Υπάρχουν όμως κι άλλοι. Σαν κλειδωμένο κουτί.
Πρέπει να περάσεις πολύ χρόνο μαζί τους, να τους μελετήσεις.
Μόνο τότε θα μπορείς να υποστηρίξεις ότι τους ξέρεις.
Μόνο τότε.
Πάσχιζα να βρω ποιόν μου θύμιζε.
Αυτό που εξέπεμπε ήταν πολύ γνώριμο.

-Δεσποινίς τι θα πάρετε;
- εεε..

Το βλέμμα μου απευθείας στράφηκε πίσω στο παγκάκι.
Λες και περίμενα την γνώμη του.
Λες και περίμενα την συμβουλή του.
Ακόμη και σε ένα τόσο ασήμαντο ζήτημα.

Εκείνος όμως είχε φύγει.
Και το μόνο που είχε αφήσει ήταν το χάρτινο κουτάκι του καφέ.

Κι εγώ ακόμη προσπαθούσα να θυμηθώ.
Ποιόν μου θύμιζε.
Ποιόν. Ποίον. 




Ποιόν..; 











https://www.youtube.com/watch?v=r7rF2EZ0A_0

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου