Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

παραμυθοκαταστασεις vol 1

Υπαρχει, λενε, ενας γιατρος διαφορετικος απο τους αλλους.
Δεν μπορουμε να τον δουμε, δεν μπορουμε να του μιλησουμε.
Δεν θα τρεξουμε σε εκεινον για τον σωματικο πονο.
Δεν θα τον βρουμε εδω, αναμεσα μας.

Ζει, λενε, λιγο πιο πανω απο τα συννεφα και λιγο πιο κατω απο τα αστερια.
Ναι, αυτα που κοιτας πριν κοιμηθεις.
Ναι, αυτα που οταν πεφτουν βιαζεσαι να σκεφτεις ποια ευχη να κανεις.

Και, η ιδιοτητα του ειναι να διωχνει τα ασχημα ονειρα.
Να φερνει ομορφες σκεψεις, ομορφες αναμνησεις, ομορφα χρωματα.
Να διωχνει τα απωθημενα, τους φοβους, τις ανησυχιες, το γκριζο.


Περι ονειρων.
Γιατι εκεινα ειναι που αντικατοπτριζουν την ψυχοσυνθεση μας καλυτερα.
Γιατι εκεινα ειναι τα μονα πραγματικα ελευθερα.
Γιατι εκεινα δεχνουν τα αληθινα μας θελω.


Γιατι οποιον δεν ονειρευεται, να μαθεις να τον φοβασαι.
Πολυ.

Πέμπτη, 9 Μαΐου 2013

#

Απρόβλεπτα, ξαφνικά, απότομα.
Απρόσμενα, αναπάντεχα, εκ του πουθενά.
Πως αλλιώς να το περιγράψεις?

Ηταν από αυτά τα γεγονότα που δεν περιμένεις οτι θα συμβούν.
Ηταν από αυτές τις στιγμές που δεν περιμένεις να ζήσεις.
Ηταν από αυτές τις ευχές που δεν πιστεύεις οτι θα πραγματοποιηθούν.
Ηταν από αυτά τα λεπτά που γίνονται οι καλύτερες αναμνήσεις. 

Εκείνη την στιγμή.
Την πιο λάθος, θα πουν οι άλλοι.
Την πιο σωστή, φωνάζω εγω.

Αλλωστε, ποιος μπορεί να ορίσει τα πρέπει και τα μη
καλύτερα από το άτομο που τα βιώνει;
Κανείς.
Με ακούς; Κανείς.

Ο κόσμος ολακαιρος σιωπησε για λίγο.
Για 'κεινη η Γη είχε χάσει μια στροφή.
Το χεις νιώσει αυτό, αλήθεια;
Να σταματούν ξαφνικά όλα.
Να μοιάζουν ακίνητα.
Σαν κάποιος αποφάσισε να πατήσει ένα διακοπτη
για μερικά λεπτά.
Ετσι, για να μείνεις στην στιγμή αυτή λίγο παραπάνω.
Για να την διατηρησεις καλύτερα στο μυαλό σου.
Για να αποτυπώσεις με την μέγιστη δυνατή ακρίβεια
όλες τις αποχρώσεις, κι όχι μόνο τα έντονα χρώματα.





- τι ψάχνεις;
- τίποτα μωρε, ένα κλειδακι.
- ένα κλειδακι;
- ναι, αυτό του παραδείσου.
- και γιατί με κοιταζεις έτσι;
- να, περιμένω να χαμογελασεις λίγο για να το βρω.



Καληνυχτες*