Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2012

Κι σε ρωτω, ποια λογικη μου ζητας να βρω στην παραφροσυνη;
Ποια αγαπη να βρω στον κοσμο του μισους;
Ποια αληθεια, αραγε, απαιτεις να εντοπισω σε ψευτικες στιγμες;
Και τωρα, αν μπορεις απαντησε μου, πως θες εγω να βλεπω το αδικο και να του χαμογελω;
Σε παρακαλω, απαντησε μου αν μπορεις.

Μην με κοιτας, δεν εχω χασει την ψυχραιμια μου, οχι.
Μονο καθαρος ειναι ο νους μου τουτη την πικρη στιγμη.
Μονο ξαστερες οι σκεψεις μου, παρα την σκοτεινια της νυχτας.
Δες με και θα το εξακριβωσεις.
Μιλα μου και θα συμφωνησεις.
Μα, μην τολμησεις να αντικρουσεις τα λεγομενα μου.
Διοτι τουτη την βραδυα δεν θα το δεχτω.
Και ,σαν απαντηση στην αδικια που διεπει τον κοσμο,
θα φωναξω μεχρι να μην μεινει αλλος αερας στα πνευμονια μου.
Μεχρι να μην δυναμαι αλλο να μιλησω.
Ερχονται κι εκεινες οι στιγμες
που μοναχα ενα πραγμα την σκεψη κυβερναει.
Εκεινο το βαρυσημαντο : Γιατι ;